Van KerstFACKantie naar KerstMAKantie.

Het is lang geleden dat ik nog eens een blog schreef, dus ik hoop dat ik jullie hiermee kan inspireren.

Op 19 december 2025 om 16.00 uur startte voor mij, en voor vele collega's uit het onderwijs, de welverdiende kerstvakantie. Ik keek enorm uit naar het Sinatra Impro-optreden die avond, de gezellige familie-etentjes, maar vooral naar mijn reis naar de Algarve in Portugal. Al snel werd duidelijk dat het Universum iets anders voor mij in petto had: ziek worden.

Het gevolg? Op kerstavond extra vroeg onder de wol, op kerstdag en de dagen tussen kerst en nieuw vooral uitzieken en mijn reis naar Portugal met pijn in het hart verplaatsen naar april. Klein gelukje: in april is het weer daar sowieso beter dan in december. Ik kijk er nu al naar uit. 🙂

Soms verloopt een vakantie niet zoals gepland: ziek zijn in plaats van ontspannen. Ik noemde die eerste tien dagen eerst mijn KerstFACKantie , want fack, ik was ziek en zag of hoorde zelden mensen, waardoor ik me extra alleen en verdrietig voelde. Toch bracht deze periode me ook iets waardevols: het werd mijn KerstMAKantie: een tijd van rust, reflectie en persoonlijke groei in mijn gezellige living.

2025 was voor mij een intens en bijzonder jaar. Een jaar waarin ik nog meer mijn hart volgde, losliet wat niet meer paste en liefdevol omarmde wat of wie op mijn pad kwam. Tegelijk was het ook een jaar vol weerstand: weerstand op mijn zijn, op mijn woordmoppen, op mijn visie binnen het onderwijs en op mijn kijk op het leven.

Tijdens mijn tien dagen ziek zijn, deed ik veel aan zelfreflectie. Ik voelde dat er rond dit thema nog onbewust oud zeer zat: verdriet en frustratie. Telkens weer ervaar ik dat mijn andere visie ervoor zorgt dat mijn mond snel wordt gesnoerd. Ik word al snel bestempeld als 'too much', 'raar' of 'te aanwezig'. Ook mijn woordmoppen worden vaak tot een minimum herleid, terwijl dit net één van mijn talenten is, een deel van Anneleen is en bovendien voor sfeer zorgt. Als anderen niet lachen, bezorgt het mij alvast een glimlach, klein gelukje voor mezelf. 🙂

Toch stelde ik mezelf de vraag: hoe kan zo'n wijze, grappige vrouw zich zo alleen voelen?
Terwijl mijn hart overloopt van liefde voor mijn medemensen en terwijl ik streef naar verbinding, inspireer, inzet op ieders talent, humor gebruik en zonder oordeel door het leven ga.

Ik kwam tot de conclusie dat ik voor velen een spiegel ben. En zonder dat ik het wil of besef, kan dat bedreigend overkomen. Ik heb het hart op de tong en zeg eerlijk wat ik voel. Ik hou enorm van carnaval en verkleedpartijen, maar een masker draag ik nooit. Dat deed me beseffen hoeveel mensen in onze maatschappij wel met een masker rondlopen, uit onzekerheid, schaamte, jaloezie of om erbij te horen.

We leven in een maatschappij waarin we mensen snel in hokjes steken en labels plakken: grijze muis, nerd, te energiek, te speciaal, ... .Labels die niemand echt wil dragen. Die energie ban ik liever uit mijn leven.

Ik wil me optrekken aan mensen die, net als ik, liefdevol in het leven staan, geen oordeel vellen en hun hart op de juiste plaats en op de tong dragen. Voelers in plaats van denkers. Gewoon mogen zijn en open en eerlijk kwetsbaarheid durven tonen.

Wanneer ik me, met liefde en respect, losmaak van mensen of activiteiten omdat ze me geen energie meer geven, krijg ik het gevoel van soms alleen te staan. En dat is hard. Zeker voor iemand die zo sterk streeft naar een "wij samen". Hoe mooi zou het zijn om van ons eiland naar een wij-land te gaan? Dat is wat ik wil teweegbrengen in het onderwijs en in de maatschappij. Ik droom van een liefdevolle wereld waarin we afstappen van labels. Het mooiste label dat iemand kan krijgen, is simpelweg 'de moeite waard zijn'.

Toch zitten zowel onderwijs als maatschappij hier nog sterk in vast. Wanneer het gedrag van kinderen lastig of onuitstaanbaar wordt, stoppen we hen snel in hokjes, plakken we er een stempel of diagnose op en volgt vaak ook een sanctie. Terwijl sanctioneren meestal niet meer is dan een pleister op de wonde. Het onderliggende probleem blijft.

Ik wil ongepast gedrag niet goedpraten. Wat ik wel belangrijk vind, is dat we durven kijken achter het gedrag. Voor mij is ongepast gedrag vaak een signaal dat het eigenlijk niet goed gaat met iemand. Dan verdienen zij dezelfde aanpak die we zelf zouden wensen wanneer het moeilijk gaat.

Durf eens eerlijk terug te kijken naar je eigen kindertijd. Welke straf heeft jou echt geholpen? Vaak zorgde de straf voor angst of rebellie, maar zelden voor een oplossing op lange termijn.

Wanneer kinderen het moeilijk hebben, ligt voor mij een belangrijk deel van de sleutel bij de ouders. Ik weet dat deze uitspraak weerstand kan oproepen en dat is oké. Ik zeg hiermee niet dat een kind met bijvoorbeeld ADHD "de schuld" is van de ouder. Wat ik wel geloof, is het spiegelgedrag tussen ouder en kind.

Daarom geloof ik zo sterk in de methodiek van de Kinderfluisteraar. Ik heb dit zelf als kind mogen ervaren. Toen het niet goed ging met mij, ging het eigenlijk ook niet goed met de gezondheid van mijn mama. Ik kon nergens terecht met mijn verdriet, terwijl zij worstelde met haar gezondheid en een zware diagnose. Zonder het te beseffen, waren we elkaars spiegel.

Kinderen spiegelen hun ouders en kijken er naar op. Daarom nodig ik ouders uit om, wanneer het moeilijk gaat met hun kind, eerst even naar zichzelf te kijken: 

• Hoe gaat het met mij?

• Voel ik me onzeker, onrustig, boos, verdrietig, bang, gefrustreerd, gestresseerd, ziek of moe?

• Leg ik de lat voor mezelf te hoog?

• Zit mijn hoofd vol?

• Heb ik nood aan meer rust?

• …?

Omdat deze materie mij enorm boeit, las ik de boeken van Eugenie Ruyters, de Kinderfluisteraar. Vanuit haar visie maakte ik een podcast en ga ik op zoek naar ouders die dit "huiswerk" willen uittesten. Vier weken lang, dagelijks tien minuten, via positieve affirmaties.

Het is een methode die niets kost, behalve tijd. Er kan niets fout gaan. En merk je geen verandering bij je kind, dan heb je jezelf in elk geval dagelijks tien minuten me-time gegund.

Heb je interesse?
Na het beluisteren van de podcast: "Bradtje inspireert – 32) Kinderproblemen" kies je de aflevering die het best aansluit bij jouw situatie. Veel succes 🤍.

Zelf kan ik deze methode nog niet toepassen, aangezien ik nog geen kinderen heb. Daarom nodig ik ouders uit om hun ervaringen te delen via anneleenbradt@gmail.com. Alvast bedankt.

Mijn voornemen voor 2026 is om nog meer Anneleen te zijn. Om mijn liefde, inzichten en expertise vanuit mijn hart te blijven delen. Als ik weerstand voel, laat ik die bij de ander. Ik weet waar ik voor sta en ben trots de schrijver van mijn eigen verhaal.

Mijn droom is om het onderwijs en de maatschappij mooier te maken aan de hand van wie ik ben en waar ik voor sta, mijn voorstelling, mijn workshops, mijn podcasts, mijn blogs, ... . Stap voor stap. Met meer mensen die durven voelen, opruimen en beseffen dat liefde, vertrouwen en verbinding de kernwoorden zijn van een vervuld leven. Doen waar je hart van gaat stromen.

Misschien is dat wel de essentie van mijn hele kerstMAKantie.

Niet ziek worden om stil te vallen,
maar stilvallen om te luisteren.
Niet alles verliezen,
maar helder zien wat blijft.
Van forceren naar flow.
Van overleven naar leven.

Ik kies ervoor om te blijven voelen en mijn hart te volgen.
Om trouw te blijven aan mezelf, ook al is dat niet altijd populair.
Om geen masker te dragen, ook al is dat kwetsbaar.

Ik geloof in een wereld waarin we elkaar groter maken door vertrouwen.
Een wereld waarin kinderen niet "lastig" zijn, maar gehoord worden.
Waar ouders niet schuldig zijn, maar gezien.
Waar onderwijs en maatschappij vertrekken vanuit verbinding in plaats van controle.

Misschien kijk ik door een roze bril.
Maar liever dat, dan door een bril van angst, oordeel of verharding.

En wie weet…
als genoeg mensen durven kijken door hun eigen bril, welke kleur die ook heeft, ontstaat er vanzelf iets moois.

Dit is mijn liefdevol pad.
Mijn stem.
Mijn bijdrage.

Vanuit dankbaarheid van KerstFACKantie naar KerstMAKantie start ik 2026 met een nieuwe start.

Niet iedereen moet mij begrijpen.
Ik kies ervoor mezelf te blijven en trouw te blijven aan mijn hart.

Tot slot: "A(nne)LLEEN zijn, is dik ok en ik voel heel sterk: the best is yet to come!"

Ik wens jullie alvast veel liefde, vertrouwen en verbinding in 2026!

InsPIERerende groet,

Werd je getriggerd? Of is mijn blog herkenbaar voor jou?

Voel je vrij om een reactie op "Van KerstFACKantie naar KerstMAKantie" te plaatsen.